Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Λευκάδα

  Ένα νησί ενωμένο με τη στεριά, ένα νησί με λευκή ψυχή, καταπράσινες πλαγιές και το πιο εκθαμβωτικό τιρκουάζ να το αγκαλιάζει, ένα νησί με δυο πρόσωπα, αυτός ήταν ο προορισμός μας αυτό το καλοκαίρι!
  Το που ακριβώς σταματά η Αιτωλοακαρνανία και αρχίζει η Λευκάδα δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο. Νησάκια, λωρίδες γης, θάλασσες και λιμνοθάλασσες μπλέκονται και σε μπερδεύουν. Το κάστρο της Αγίας Μαύρας -ενετικό του 1300-  μοιάζει να επιπλέει ανάμεσα για να καλωσορίζει όποιον φτάνει και ν' αποχαιρετά όποιον φεύγει.



   Στο εσωτερικό του στέκουν ακόμα λίγα απομεινάρια από τα παλιά κτίρια, ένας φάρος και ο εκκλησάκι της αγίας που του έδωσε το όνομα. Η βόλτα γύρω στα τείχη αξίζει και για την θέα της πόλης και της γύρω περιοχής.







Η αμόγλωσσα


  Περνώντας στο νησί βρισκόμαστε στην καρδιά της πόλης. Αριστερά η μαρίνα με τα εκατοντάδες ή μπορεί και χιλιάδες ιστιοφόρα, δεξιά ο δυτικός μόλος με την ξύλινη γεφυρούλα, τη λιμνοθάλασσα της Γύρας, τα καφέ και τα ταβερνάκια και το φλογισμένο ηλιοβασίλεμα.





   Μέσα στην πόλη ο κεντρικός πεζόδρομος είναι γεμάτος με κάθε είδους μαγαζιά και χαρούμενες παρέες. Τα πολύχρωμα σπίτια, ντυμένα με λαμαρίνα και βαμμένα από τον καιρό της αγγλοκρατίας για το φόβο των σεισμών, της δίνουν αέρα αποικιακό και ίσως λίγο εξωτικό.



   Την προσοχή μας τραβούν οι παλιές πέτρινες εκκλησίες. Κάποιες είναι ιδιωτικές όπως ο Άγιος Σπυρίδωνας στην κεντρική πλατεία που έχει φανερά τα σημάδια του σεισμού και είναι περιτριγυρισμένος με υποστηλώματα.



  Ο Παντοκράτορας ανήκει στην οικογένεια Βαλαωρίτη κι εκεί βρίσκεται κι ο τάφος του ποιητή.



    Ο Άγιος Μηνάς έχει ένα εξαιρετικής τέχνης τέμπλο, σκαλιστό και καλυμμένο με φύλλα χρυσού.




   Σε ένα κάθετο στον πεζόδρομο στενάκι το μοναδικό μουσείο φωνογράφου.



   Βγαίνοντας πάλι στο λιμάνι  μια δροσερή στάση στην πλατεία με τις προτομές των ποιητών που κατάγονται από εδώ -και δεν είναι λίγοι...




   Αφήνοντας πίσω μας την πόλη βλέπουμε τα δυο πρόσωπα του νησιού  που έλεγα στην αρχή. Η ανατολική πλευρά είναι ήρεμη με όμορφα χωριά, κλειστούς κόλπους, ήσυχα νερα.
   Λυγιά:


      Νικιάνα, εδώ που μείναμε.

 
  Το Νυδρί από ψηλά. Μπροστά του τα νησάκια Μαδουρή, Σκορπιός και στο βάθος το Μεγανήσι. Κοσμοπολίτικο το λένε αλλά στην πραγματικότητα η "ανάπτυξη" που έφτασε πρώτα εδώ έχει  αλλοιώσει πολύ τον τόπο.


      Από το Νυδρί ακολουθούμε τις ταμπέλες για τους καταρράκτες σε μια διαδρομή μέσα στο πράσινο.
  Κοντά στον πρώτο αφήνουμε το αυτοκίνητο και περπατάμε στο φροντισμένο μονοπάτι.



   Τα βράχια που έχουν φράξει το φαράγγι δημιουργούν σπηλιές.



         Οι τολμηροί βουτάνε στα κρυα νερά!


        Ο κόλπος του Βλυχού:


       Ο μικρός Γιαλός με τα τέλεια νερά του:


      Τα γραφικά Σύβοτα με τα υπέροχα ταβερνάκια:


  Η Βασιλική στο νότο κι ο κόλπος της γεμάτος από τα πανάκια των σέρφερς:


 
  Η Λευκάδα έχει και πολύ όμορφα ορεινά χωριά, αλλά η οδήγηση είναι πραγματικός άθλος για να φτάσεις εκεί. Δρόμοι στενοί, με στροφές και ανηφόρες και κατηφόρες με μεγάλη κλίση.
  Η Καρυά, το κεφαλοχώρι που φτιαχνονται τα λευκαδίτικα κεντήματα με την δύσκολη καρσανικη βελονιά και η θέα στον κάμπο της Εγκλουβής που βγάζει τις ονομαστές φακές.




   Η δυτική πλευρά είναι ελάχιστα κατοικημένη κι έχει μια ομορφιά άγρια που μαγνητίζει σαν αληθινή σταρ! Πόσο φως και πόσο τιρκουάζ μπορούν να αντέξουν τα μάτια μας;
   Ξεκινώντας από την πόλη η πιο κοντινή της παραλία στα βόρεια είναι του Άι Γιάννη με τους παλιούς ανεμόμυλους. Οι άνεμοι την κάνουν ιδανική για θαλάσσια σπορ.



   Ανεβαίνοντας προς τη μονή Φανερωμένης σταματάμε για τη θέα στην παραλία του Άι Γιάννη και στη λιμνοθάλασσα της Γύρας.

   
 Παραλία Πευκούλια:

 
      Αγιος Νικήτας:


     Κάθισμα. Απίστευτη παραλία, αλλά πολύ... οργανωμένη για τα γούστα μας και το μοναδικό σημείο που είχε πολύ κόσμο. 



Με αλεξίπτωτο πλαγιάς πάνω από το Κάθισμα... 
 
Συνεχίζοντας στη δυτική ακτογραμμή φτάνουμε στους Εγκρεμνούς. Ο σεισμός έχει καταστρέψει το δρόμο και δεν υπάρχει πρόσβαση παρά μόνο από τη θάλασσα, αλλά και μόνο η θέα της παραλίας από ψηλά ζαλίζει!



   Μπορεί στους Εγκρεμνούς να μη βουτήξαμε αλλά μας αποζημίωσε το πόρτο Κατσίκι. Πράσινο και λευκό με όλα τα μπλε του κόσμου, με μια λέξη, όνειρο!






    Μετά το πόρτο Κατσίκι η διαδρομή συνεχίζει για το πιο νότιο σημείο του νησιού. Το ακρωτήριο Λευκάτας είναι ένα μέρος απόκοσμο και υποβλητικό. Εδώ γίνονταν στα αρχαία χρόνια τελετές με ανθρωποθυσίες και εκτελέσεις κι από αυτά τα βράχια έπεσε ,λένε, η Σαπφώ όταν ο έρωτάς της για το Φάωνα δε βρήκε ανταπόκριση.


   Η καλύτερη ώρα να έρθει κανείς εδώ είναι το ηλιοβασίλεμα. Σταματάμε λίγο πριν το φάρο και καθόμαστε στα βραχάκια αντίκρυ του. Ο αέρας σφυρίζει, τα κύματα χτυπούν τα βράχια, το ύψος προκαλεί δέος και ο ήλιος βουτά στα νερά βάφοντας τα πάντα κόκκινα... Μένουμε εκεί μέχρι που ο φάρος ανάβει.
 




   Για το τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ σe δυο κορίτσια δικά μας, την Ευγενία και την Ευαγγελία που είχαμε την ευκαιρία να ειδωθούμε κι από κοντά, μας περιποιήθηκαν και με τις προτάσεις τους γνωρίσαμε καλύτερα τη Λευκάδα και χαρήκαμε περισσότερο τις μέρες των διακοπών μας!