Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Το Ονειροποιείο γίνεται 6!

   Ο Δεκέμβριος μας έφτασε και μαζί και τα γενέθλια του Ονειροποείου.
Και πόσο τον αγαπάμε αυτόν το μήνα, που είναι ο τελευταίος του χρόνου αλλά και ο πιο γιορτινός και παραμυθένιος απ' όλους! Όσο οι νύχτες μεγαλώνουν, όσο το κρύο δυναμώνει, τόσο οι άνθρωποι αναζητούν τη συντροφιά των ιστοριών που έρχονται από παλιά για να ζεστάνουν τις ψυχές και να φωτίσουν το μυαλό. Τα λαμπιόνια κι οι φωτιές ανάβουν, οι καλικάντζαροι φτάνουν κι αρχίζουν τις σκανταλιές, οι κουζίνες μοσχοβολούν μέλι και κανέλα κι αν είμαστε τυχεροί θα δούμε λευκές νιφάδες να πετούν έξω από το παράθυρο...
   Η αναμονή για τη μεγάλη γιορτή, αυτή που δίνει ελπίδα όσο δύσκολα κι αν είναι όλα γύρω μας, φέρνει τόσες ετοιμασίες σε κάθε σπιτικό και μαζί αναμνήσεις από χρόνια που σηκωνόμασταν αξημέρωτα για τα κάλαντα και στολίζαμε το δέντρο με κυπαρισσόμηλα που βάφαμε ασημί... Έτσι προσπαθούμε να πιάσουμε το νήμα και να φέρουμε τα έθιμα να τα ζήσουν και τα παιδιά μας, για να στολίζουν κάποτε και τις δικές τους μνήμες.
   Το τέλος του χρόνου γίνεται μια πολύτιμη ευκαιρία να αναλογιστούμε όσα έγιναν και να ονειρευτούμε όσα θα έρθουν. Σε κάθε νέα αρχή ψάχνουμε για καλά σημάδια, καλούς οιωνούς και ανθρώπους που θα μας φέρουν θετική ενέργεια.
   Το Ονειροποιείο συνηθίζει στα γενέθλιά του να παρουσιάζει τα γουράκια για τη νέα χρονιά και να χαρίζει τρία από αυτά μετά από κλήρωση, έτσι σαν ένα μικρό ευχαριστώ για όλους τους φίλους που μοιραζόμαστε αυτά τα χρόνια σκέψεις, ιδέες, δημιουργίες και χαιρόμαστε αυτή την παρέα. Αν θέλετε να πάρετε μέρος αφήστε ένα σχόλιο και πείτε μου ποιο σας αρέσει. Αν δεν έχετε μπλογκ απλά γράψτε το email σας για να επικοινωνήσουμε. Η κλήρωση θα γίνει την επόμενη Παρασκευή.

   Για αρχή μερικά από τα βοτσαλάκια που πήραν τα βουνά για να φορέσουν τα γιορτινά τους.












   Πάντα υπάρχουν και τα πιο κλασικά σχέδια, το ρόδι το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο αφθονίας, ο τυχερό πέταλο, το δέντρο με τις ευχές και μαζί μπλέκονται χιονονιφάδες, ματάκια και καρδιές.














 
 
     Εύχομαι καλές γιορτές με αγάπη σε όλες τις καρδιές με μια πολύ ιδιαίτερη πέτρα, για να μη νομίζετε ότι μόνο η Χαρά βρίσκει τέτοιες...




    Η ανάρτηση με χαρά παίρνει μέρος στην αντίστροφη μέτρηση της Δέσποινας.


Μετράμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα μαζί για 3η χρονιά με δωράκια

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Κυκλάμινα



    Τα κυκλάμινα τα αγαπώ πολύ από παιδί. Στα μάτια μου φάνταζαν εξωτικά, σε σχέση με τα υπόλοιπα αγριολούλουδα που φύτρωναν γύρω από το χωριό μας, για το σχήμα και το χρώμα τους. Αλλά ήταν και λίγο μαγικά και παράξενα, χάνονταν την  άνοιξη και το καλοκαίρι, για να εμφανιστούν με τα πρώτα κρύα στολίζοντας σκιερούς βράχους και ξερότοπους...
    Κάθε φθινόπωρο τα περιμένω, αλλά δεν τα κόβω πια..
   




    Πριν από μια δεκαετία σχεδόν αυτή η γλάστρα ήταν δώρο από κάποιον που ξέρει πόσο τα αγαπάω. Έζησε κοντά μας αρκετά χρόνια ανθίζοντας ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Έχω καταλάβει καλά πια ότι δεν τους αρέσει καθόλου να τα βάζουμε μέσα στο σπίτι.



    Στο τέλος μιας ανθοφορίας του το φυτό μας έβγαλε ένα σποράκι στη θέση κάθε λουλουδιού και έμοιαζε να χάνει τη δύναμή του. Τα έκοβα και τα πετούσα μηχανικά σε μια διπλανή άδεια γλάστρα για να μην το αποδυναμώνουν- που να διανοηθώ ότι υπάρχει άλλος τρόπος αναπαραγωγής τους εκτός από τους βολβούς.



  Και ξαφνικά, ενώ το μητρικό φυτό έκλεισε τον κύκλο της ζωής του άρχισαν να φυτρώνουν τα μωρά του! Μόλις λίγο μεγάλωσαν τα μετέφερα σε γλαστράκια ένα- ένα. Έζησαν τελικά τρία... Με τη φήμη που έχω είναι πολύ καλό ποσοστό, τι να λέμε.



   Περιμένοντας να ενηλικιωθούν διάβασα ότι χρειάζονται τρία χρόνια για να ανθίσουν. Υπομονή, λοιπόν ... Αλλά που ένα ήταν πιο ανυπόμονο από εμένα και φέτος, στα δυο χρόνια, γέμισε λουλούδια!!  Η χαρά μου δε λέγεται!





   Σκάρωσα και μια ζωγραφιά με κυκλαμινάκια πάνω σ' ένα βράχο, έτσι για να τα έχουμε παρέα μέσα στο σπίτι.





  Ας κλείσουμε με τους στίχους του Γιάννη  Ρίτσου που ντύνει η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.











Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Η εποχή των μήλων

   Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο μοσχοβόλησαν ψητά μηλαράκια στην Πτολεμαΐδα. Αλλά, μη νομίσετε δεν  τα αγαπούν μόνο εκεί, κι εδώ στα νότια το ίδιο λαχταραμε να γεμίσει το σπίτι φθινοπωρινές μυρωδιές και γλυκά αρώματα μπαχαρικών και περιμένουμε το Σαββατοκύριακο να μας απαλλάξει από το σφιχτό πρόγραμμα της εβδομάδας για να κάνουμε και κάτι πιο δημιουργικό στο σπίτι.



   Αυτη τη φορά φτιάξαμε νόστιμα μικρά κέικ με μήλο! Η βασική συνταγή είναι αυτά τα μηλοπιτάκια-όνειρο, και έχουμε απλώς προσθέσει τα αρώματα που αγαπάμε και λίγο γάλα για να γίνει πιο ρευστό το μείγμα και να μπαίνει στις θήκες για μάφιν.

Υλικά:
200 γρ μαργαρίνη
1 κούπα ζάχαρη
1 κουταλιά σούπας μέλι
3 αυγά
1 βανίλια
1/2 κιλό αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 κούπα γάλα
3 μεγάλα μήλα
2 κουταλιές σούπας χυμό λεμονιού
2 κουταλιές σούπας κονιάκ
1/2 κουταλάκι κανέλα τριμμένη

επίσης ταιριάζουν σταφίδες και καρύδια, αν σας αρέσουν.

Εκτέλεση:
 Εύκολα χωρίς καν μίξερ, ε μια κατσαρολίτσα λιώνουμε τη μαργαρίνη και τη ζάχαρη. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και μόλις λίγο κρυώσει ρίχνουμε το μέλι, τα αυγά λίγο χτυπημένα, το κονιάκ, τη βανίλια, το γάλα και το αλεύρι με την κανέλα. Ψιλοκόβουμε τα μήλα, τα ραντίζουμε με το χυμό και τα ανακατεύουμε με το μείγμα. Τα μοιράζουμε σε θήκες για μάφινς και τα ψήνουμε στους 180 βαθμούς, για περίπου 25 λεπτά. Τα σερβίρουμε με ζάχαρη άχνη και κανέλα. Γίνονται περίπου 30.







   Και μια συνταγή για ρόφημα μήλου που μας έμαθε μια θεία με καταγωγή από τον Πόντο. Όταν ήταν μικρή τους την έφτιαχνε η γιαγιά της.
   Πριν καθαρίσουμε τα μήλα τα πλένουμε καλά- καλά και κρατάμε τα φλούδια και το κομμάτι στο κέντρο με τα σπόρια. Τα βάζουμε να βράσουν δυνατά για πέντε λεπτά σε νερό που να τα σκεπάζει. Έπειτα σβήνουμε τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα μπαχαρικά: 1 ξυλάκι κανέλα, 1-2 γαρύφαλλα, σπόρους κάρδαμου και λίγο τζίντζερ σε σκόνη. Τα αφήνουμε να σταθούν για 10 λεπτά ακόμα.
 Αν βάλουμε από την αρχή τα μπαχαρικά θα βγάλουν πολύ έντονη γεύση και θα καλύψουν το μήλο.
  Σουρώνουμε και σερβίρουμε με ένα κουταλάκι μέλι.




   Και μ' ένα βιβλίο για συντροφιά χουχουλιάζουμε τα απογεύματα, τώρα που νυχτώνει και νωρίς...



    Καλή εβδομάδα!!!

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Ενα μοναδικό σεμινάριο

   Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν ένα μοναδικό, παρεΐστικο, δημιουργικό και γεμάτο διήμερο σε φθινοπωρινό φόντο. Το βασικό συστατικό του, ένα ξεχωριστό σεμινάριο ζωγραφικής της Μαρίας μας, προσωπογραφία με γραφίτη παρακαλώ, όχι αστεία.
  Μαζί με τη μαμά  στα θρανία και δυο ακόμη καλλιτέχνες της οικογένειας να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους, κι όπως θα δείτε είχαμε δυο άντρες στην ομάδα, τμήμα μεικτό δηλαδή, κι όχι θηλέων, όπως συνήθως.


Η ομάδα επι τω έργω

Βαθιές ανάσες κι αρχίζουμε





   
  Και γράψε- σβήσε- ξαναγράψε τα έργα μας πήραν μορφή. Τώρα τι ξόρκια λέει πίσω από την πλάτη μας η δασκάλα, θα σας γελάσω...


το δικό μου


της Σοφίας

 του Χαράλαμπου




της καινούριας φίλης Αθανασίας

το κορυφαίο, του Δημήτρη
 
     Το μέρος που έγιναν αυτά τα θαύματα ήταν από μόνο του ικανό να απογειώσει το σαββατοκύριακό μας. Ο ξενώνας Αλεξίου, σε απόσταση αναπνοής από τη λίμνη Δόξα, μας φιλοξένησε και πολύ μας καλόμαθε με την περιποίηση και με τα τόσα καλούδια του! Οι χώροι του πολύ περιποιημένοι αλλά αυτό που έκλεψε καρδιές ήταν το κουκλίστικο δεντρόσπιτο με την υπέροχη θέα!













   Για να φτάσουμε ως εκεί ακολουθήσαμε μια πολύ όμορφη διαδρομή μέσα στο πράσινο. Πρώτη στάση για να δούμε τις πηγές του Λάδωνα, δίπλα στην ΕΟ Τρίπολης- Πάτρας.



  Ανηφορίζουμε στις πλαγιές της Ζήρειας ανάμεσα στα έλατα και σε μια στροφή αντικρίζουμε από ψηλά την κοιλάδα του Φενεού, τυλιγμένη στην πρωινή ομίχλη.








    Μετά το μάθημα επιβάλλεται και μια βόλτα στη λίμνη του ποταμού Δόξα, μια τεχνητή λίμνη που έχει λίγες μόνο δεκαετίες ζωής αλλά η ομορφιά της είναι μοναδική. Τριγύρω                      βουνοκορφές και δάση και στο κέντρο της το μικρό εκκλησάκι του αγίου Φανουρίου και λίγα απομεινάρια από την παλιά μονή του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται πια κάτω από τη στάθμη των νερών. Λίγο ψηλότερα η νέα μονή στέκεται καλωσορίζοντας τους επισκέπτες με γλυκό τριαντάφυλλο και χαρίζοντας απίστευτη θέα!
   Παλιότερα είχαμε επισκεφθεί τη λίμνη στο τέλος του χειμώνα και είχαμε δει τις χιονισμένες κορυφές να καθρεφτίζονται στα νερά της. Τώρα, το φθινόπωρο έδινε φως και χρώματα που ξεπετιούνταν σαν φλόγες γύρω από τις όχθες.





τα αλογάκια περιμένουν να μας κάνουν μια βόλτα στο δάσος







    Δε χρειάζεται, βέβαια, να πω ότι το ραντεβού ανανεώθηκε και ήδη κάνουμε σχέδια για την επόμενη συνάντηση...